آري اي انسان ها!  اين روزها بهروز در بخشي از كاريدورهاي تنگ و تاريك رجايي شهر كه به بند آخر خطي ها و سگ دوني معروف است كتك مي خورد و صدايش بجايي نمي رسد؛ چون او نه پاسپورت آمريكايي دارد و نه زنداني خودي محسوب مي شود! 

دوستان بهروز تلفني خبر داده اند كه جان بهروز در خطر است، كاري كنيد! آنها اطلاع داده اند  بهروز را در حالي كه دست و پا و چشمانش  بسته شده بود، كتك زده اند و شكنجه كرده اند به طوري كه آثار زخم و كبودي بر اندامش ديده مي شود! نام برخي از آمران و ماموران زندان كه در اين قضيه نقش داشته اند نيز ذكر شده است: علي محمدي معاون رئيس زندان، كرماني رئيس حفاظت و اطلاعات، نبي الله فرج نژاد معاون حفاظت اطلاعات و ماموري به نام خادم! اين آخري را خوب مي شناسيم؛ دست بزن دارد، فحش خواهر و مادر مي دهد و عربده مي كشد و براي ايجاد رعب و وحشت در بين ده ها زنداني سياسي اي كه از زندان هاي مختلف به رجايي شهر تبعيد شده اند ادعا مي كند كه در سال هاي نه چندان دور هم رديف افرادي همچون لاجوردي آدم ها را معدوم و سربه نيست كرده است!

دارم فكر مي كنم  آيا به اين خاطر كه هر روز  داريم اخبار مربوط به بازداشت مخالفان و معترضان حكومت و شكنجه اين يا آن زنداني سياسي را مي خوانيم و مي شنويم، ديگر رغبتي براي پيگيري و واكنش جدي به وضعيت اين قبيل از زندانيان غيرخودي نداريم يا به راستي ديگر سرنوشت آنها برايمان بي اهميت شده و فراموششان كرده ايم؟

دوستي به طعنه مي گفت كاش بهروز هم پاسپورت امريكايي داشت تا رسانه ها برايش جنجال به راه مي انداختند، گزارشگران بدون مرز برايش اعتصاب غذا برپا مي كرد و رئيس جمهور از قوه قضاييه درخواست مي كرد تا حقوق اش رعايت شود، من در پاسخ گفتم كاش لااقل بهروز زنداني غيرخودي محسوب نمي شد تا يك وكيلي چيزي  پيدا مي شد و مي رفت به او كمك مي كرد تا شايد مي توانست پس از ۴ سال براي چند روزي هم كه شده، مانند بسياري از زندانيان سياسي به مرخصي بيايد؛ آخر اين جوان الان نه- ده سالي شده كه در زندان جا مانده است و كسي به دادش نمي رسد و وزارت اطلاعات و مخصوصا بازجويي به نام “شيخان” دارد مستقيما روي پرونده وي اثر منفي مي گذارد! اين آقاي شيخان را من خوب به ياد دارم. او در سال ۱۳۸۴ بازجوي من هم بود. من را شكنجه نكرد اما بهروز را آنطور كه خودش مي گفت بسيار آزار داده بود. آنطور كه شنيده ام و برخي از زندانيان قديمي تر در زندان اوين برايم تعريف مي كردند، شيخان بازجوي قديمي مربوط به پرونده هاي مجاهدين بوده و اكنون كه دادستاني تهران سعي دارد هر كسي كه بازداشت مي كند را به ارتباط با اين سازمان ربط بدهد و برايش پرونده جعلي ساخته و پرداخته كند، از اين بازجو استفاده مي برد. پس از آزادي ام از زندان، بهروز كه پس از يك دوره سخت بازجويي همراه با شكنجه توسط شيخان به زندان رجايي شهر منتقل شده بود، تلفني برايم تعريف كرد كه بر اثر شكنجه ها در بازداشتگاه از هوش رفته و دچار بيماري شده و حتا كارش به پزشكي قانوني كشيده بود و مي گفت كه پزشكي قانوني هم شكنجه شدن اش را تاييد كرده بود اما با اين حال قاضي حداد كه با بهروز از زمان رياستش در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب آشنا بود، اين بار در جايگاه معاون امنيتي دادستان تهران، او را به ادامه سپري كردن زندان مربوط به پرونده كوي دانشگاه – كه بهروز در آن پرونده به ۸ سال زندان محكوم شده بود اما در پي فوت تنها غمخوارش، مادرش، پس ازسپري كردن بيش از ۴ سال زندان آزاد شد – و نيز شلاق محكوم كرد.

اتهامي كه حداد بر اساس آن براي بهروز حكم شلاق صادر كرد، توهين به رهبران نظام در سلول انفرادي بازداشتگاه ۲۰۹ بود. به خاطر مي آورم آن روزهاي سخت تابستان سال ۱۳۸۴ را كه احمدي نژاد تازه به قدرت رسيده بود و بازجوهاي بازداشتگاه ۲۰۹ ديگر به جاي سيلي، مشت بر صورت متهمان مي كوفتند! در آن روزها بهروز كه توسط شيخان شكنجه شده بود (و آنطور كه متوجه شدم گويا شيخان او را فريب داده  اما از آزادي اش جلوگيري كرده بود) در سلول انفرادي كاريدور كناري سلول من، معترضانه هر روز ساعت ها با مشت به در مي  كوفت و به عوض شكنجه هايي كه شده بود، سرتا پاي حكومت و رهبرانش را …

وقتي مي انديشم كه بهروز كه بازمانده ي پرونده كوي دانشگاه در زندان است، به راستي بدون دليل و اتهام، نزديك به يك سوم از بهترين سال هاي شادابي و جواني اش را در زندان گذرانده و حتي از ابتدايي ترين حقوق مربوط به زندانيان مانند مرخصي بي بهره بوده، غمگين مي شوم و به خاطر مي آورم اكبر محمدي و امير ساران و ابراهيم لطف اللهي و ولي الله فيض مهدوي و اميد رضا ميرصيافي را كه پس از آنكه جانشان را در زندان گرفتند، در بيرون از زندان شروع كرديم به ناليدن و مداحه سرايي! و اينگونه است كه احساس خطر مي كنم نسبت به سلامت جان بهروز و زندانياني همانند او كه اكنون نيازمند توجه و پيگيري و حمايت هستند و نه فردايي ديرتر از امروز!

زندانيان در رجايي شهر در بي قانوني مطلق بسر مي برند. در آنجا امنيت وجود ندارد، بهداشت نيست، درمان معنا ندارد. مواد مخدر بي داد مي كند. زنداني هاي خطرناك همديگر را با چاقو زخمي مي كنند، در گذشته نيز مواردي بود كه زندانيان سياسي به دست زندانيان خطرناك مجروح شده بودند. پيشاني دكتر فرزاد حميدي را با فلاسك چاي شكافته بودند. از مهرداد لهراسبي باجگيري كرده بودند. ارژنگ داوودي را به مرگ تهديد كرده بودند. امير ساران و ولي الله فيض مهدوي در همين زندان به طرزي مشكوك جان دادند. كاش يك دانشجويي پيدا شود كه در جلسات كانديداهاي انتخابات در مورد وضعيت بهروز و ساير زندانيان سياسي غير خودي و گمنام حرفي بزند. كاش يك خبرنگاري پيدا شود كه در جلسات هفتگي سخنگوي قوه قضاييه در اين باره از او سوالي بپرسد؛ از او بپرسد با جواني ۱۹ ساله در اوج آرزوهايش چه كرده اند كه اينگونه به فغان آمده است:

“در تيرماه ۱۳۷۸ من يك نوجوان ۱۹ ساله بودم كه مانند همه دانشجويان ديگر آرزويي جز بهترينها را براي وطن عزيزم و مردمانش نداشتم. دوست داشتم همه مردم دنيا ايراني را به چشم بهترين نگاه كنند. همه ما جوانان آرزو داشتيم آزاد باشيم و بر سرنوشت خودمان حاكم شويم و اين را حق مسلم هر انساني ميدانستيم . در آن سن و سال فكر ميكردم مملكتي كه پدرانمان تحويلمان داده اند با همه مشكلاتش به ما تعلق دارد و ما ميتوانيم آن را بازسازي كنيم. اما در شب ۱۸ تير همه اين تصورات از بين رفت. در آن شب كوچكترين تجمع و اعتراض دوستانم در كوي دانشگاه را با گلوله، چماق، زنجير و گاز اشك آور پاسخ دادند. همكلاسي هايم را از پشت بام به پائين پرتاب كردند و دوستانم را با گلوله پرپر كردند. وقتي كه ما در اعتراض به اين جنايت رژيم كه آن را به غلط منتخب خود ميدانستيم، دست به تظاهرات آرام زديم، بسيجي ها و انصار حزب الله به وحشيانه ترين روشها ما را سركوب نمودند. هنوز هم چهره معصوم دختر دانشجويي را كه به ضربات چاقوي سه بسيجي بشدت مجروح شده بود، همچنين تصوير دانشجوي ديگري كه چشمانش توسط بسيجي ها از حدقه درآمده بود، بخاطر دارم. هنوز هم شبها خواب آن زني را ميبينم كه با زنجير كتك ميخورد و از صورتش خون فواره ميزد. هنوز هم طعم گاز اشك آور، باتوم، مشت و لگد را خوب به خاطر دارم. زماني كه من را دستگير كردند ركيكترين فحشها را به من دادند و وقتي كه اعتراض نمودم توسط ده بسيجي به مدت پانزده دقيقه به وحشيانه ترين شكل ممكن كتك ميخوردم. طعمش را خوب به خاطر دارم. وقتي كه براي اولين بار در سن ۱۹ سالگي من را به بازداشتگاه مخوف اطلاعات (۲۰۹) بردند و با چشمبند موقع رفتن زانوانم از ترس ميلرزيد. هر ماموري كه ميرسيد مشتي، لگدي، سيلي و يا حداقل فحشي ميداد و ميرفت. طعمش را خوب به خاطر دارم. آري بازجويي هاي همراه با سيلي، لگد و فحش را، حتي آن موقعي كه بازجو اسلحه كمري خود را در دهان من فرو كرده بود و ميخواست به زور من را وادار كند تا اقرار به ناكرده ها نمايم خوب به خاطر مي آورم. ماهها سلول انفرادي و بعد يك جلسه چند دقيقه اي دادگاه بدون حق داشتن وكيل، در نهايت حبسي كه حتي تصورش را هم نميكردم. مادر بيرون دادگاه گريه ميكرد و بازهم زانوانم ميلرزيد. خودم نيز وقتي اشكهاي مادر را ديدم گريه ام گرفت . آري خوب به خاطر دارم… چهار سال را در زندان در بين قاتلين و اشرار و زندانبانان قواد سپري كردم بدون آنكه مسئولين زندان اجازه يك روز مرخصي را به من بدهند. تا اينكه روزي خواهرم با گريه خبر فوت مادر را از پشت تلفن به من داد. باز هم گريه كردم و زانوانم لرزيد، آري خوب به خاطر دارم. مسئولين زندان حتي حاضر نشدند براي تشيع جنازه مادرم چند ساعتي به من مرخصي بدهند.” (بخشي از رنجنامه ي بهروز جاويد تهراني)

به راستي آيا اين همه آزار و اذيت و غم و غصه و محروميت حق بهروز جاويد تهراني است؟