براي من که جهان را به جانب ِ علاقه فرا خوانده ام چوپان به کوه و پير به خانه و پيشه ور به شهر ... يکي است همه برادران ِ من اند. براي من که برادر ِ بينايان و غم خوار ِ خستگانم زنان به جاليز و دبيران به دير و سواران به صحرا يکي است. همه خان و مان من اند. من کورشم و تنها نجات ِ جهان به آرامشم باز خواهد آورد من پسر پادشاه ِ اَنشان و مشعل دار ِ مردانم من برگزيد? گلبرگ و شبنم ِ خالصم که خداوند به شادماني ِ سپيده دَم سوگندم داده است من پيام آور ِ آن حقيقت ِ بي پرده ام که پروردگار هم? رودها ، راه ها ، دامنه ها و درياها را به فرمانم آورده است. از پهنه هاي پارساماش تا جلگه هاي جليل اَنزان سواران من از کشتزار بي کران? برنج و عطر گندم ِ نو مي گذرند. فرشتگان ِ نان و شَفا شبانه به شوشيانا رسيده اند. پس اي ستم ديدگان فراواني و خوشي هاتان بسيار باد آسايش و اميدهاتان بسيار باد فرزندان برومند و برکت ِ نانتان بسيار باد. نان و نمک ، خواب آرام و بيداري بارانتان بسيار باد. من برگزيد? زمين و اولاد ِ آسمان ، آزادي شما را رقم خواهم زد زيرا من نگهبان بي مرگ محبتم رهاورد من رهايي ِ مردمان شماست. من اورشليم ويران را واژه به واژه و سنگ به سنگ بازخواهم ساخت زنجير از دو دست ِ فرزندانتان خواهم گشود و بر اين صخر? سترگ خواهم نوشت : آزادي آدمي آخرين آواز ِ اولين ِ من است. زندانها را در هم خواهم شکست دژها را خواهم گشود و بيدادگران را خانه نشين ِ شکست ِ خويش خواهم کرد.